Υπέρ της περιορισμένης έως και καθόλου χρήσης χλωρίου τάσσεται ο Α. Grohman εφόσον υπάρχει σωστή διαχείριση του δικτύου! Το βουνό των Κενταύρων είναι ο παράδεισος των νερών, τόσο ώστε να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης του επίτιμου καθηγητή του Πολυτεχνείου του Βερολίνου Α. Grohman, ο οποίος σε ειδική μελέτη του καταγράφει την επικρατούσα κατάσταση και προτείνει λύσεις. Γίνεται πόσιμο νερό χωρίς χλώριο; Και όμως, αυτό είναι που υποστηρίζει ο καθηγητής εφόσον βέβαια παρθούν τα απαραίτητα μέτρα.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Αλίκη Φωτιάδου
Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουμε γίνει μάρτυρες της «μάχης» που μαίνεται μεταξύ Δήμου Βόλου και κατοίκων για την διαχείριση και χλωρίωση των υδατικών πόρων με τους Πηλιορείτες να αντιτίθενται στην τοποθέτηση χλωριωτών στα χωριά τους υποστηρίζοντας πως πολλά από αυτά δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα με το νερό τους.
Την ίδια στιγμή οι κάτοικοι του Αγίου Γεωργίου Νηλείας άσκησαν βέτο στην Δημοτική Αρχή Νοτίου Πηλίου για την κατασκευή και λειτουργία εμφιαλωτηρίου στην περιοχή με την χρήση της πλεονάζουσας ποσότητας νερού αναγκάζοντας τον Δήμο να… αλλάξει ρότα και να αναζητήσει υδατικούς πόρους για εμπορική εκμετάλλευση από άλλα χωριά και από το Παναγιώτικο.
Όπως και να έχει το θέμα των νερών φαίνεται να απασχολεί έντονα Δήμους και δημότες χωρίς όμως να δείχνει κανένας από τους δύο διατεθειμένος να «παραδώσει τα όπλα» και να αναζητείται συμβιβαστική λύση ειδικά μετά και τη χθεσινή επιστολή της Διεύθυνσης Υγείας στην ΔΕΥΑΜΒ σύμφωνα με την οποία «η χλωρίωση του πόσιμου νερού είναι προβλεπόμενη και επιβεβλημένη». Άλλωστε μην ξεχνάτε πως για τα νερά έχουν πέσει Δημοτικές Αρχές, ενώ έχουν ξεσηκωθεί ολόκληρες εξεγέρσεις όπως για παράδειγμα έγινε στη Λατινική Αμερική.
28.8 εκ. ευρώ σε εμφιαλωμένα!!!
Σύμφωνα με τον κ. Grohman από την μελέτη προκύπτει πως οι κάτοικοι των ορεινών οικισμών προσπαθούν να αποφύγουν εντελώς την αγορά εμφιαλωμένου νερού, το οποίο αποτελεί ένα σημαντικό ετήσιο κόστος για αυτούς. Σε ό,τι αφορά μάλιστα το Βόλο, κατά παράδοξο τρόπο, και αυτό επειδή υπάρχουν πολλά πηγαία νερά, ανήκει στις πόλεις που το εμφιαλωμένο είναι μια από τις βασικές πηγές πόσιμου νερού.
Με δεδομένο ότι ο μέσος Ευρωπαίος καταναλώνει 80-100 λίτρα εμφιαλωμένου νερού το χρόνο προκύπτει το συμπέρασμα ότι υπάρχει μια τεράστια αγορά, μια συνεχώς ανερχόμενη βιομηχανική δραστηριότητα και μεγάλη ρύπανση με άδειες πλαστικές φιάλες, διότι μόνο ένα μικρό ποσοστό τους ανακυκλώνεται στην Ελλάδα. Από το Βόλο συγκεκριμένα εξέρχονται 28.800.000 ευρώ ανά έτος στις εταιρίες εμφιαλωμένων νερών άλλων νομών και εισάγονται και θάβονται 80.000 πλαστικές φιάλες στις χωματερές του!!!
Υπάρχουν τρόποι αποφυγής της ρύπανσης
Οπως ξεκαθαρίζει ο κ. Grohman «ρύποι που δεν καταλήγουν στο νερό δεν χρειάζεται να απομακρύνονται, ενώ πρέπει να προσέξουμε πως προέχει η πρόληψη της ρύπανσης και όχι η επεξεργασία καθαρισμού του νερού» σημειώνοντας πως τόσο οι τεχνικοί όσο και οι υγειονολόγοι επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους όλο και περισσότερο στις δυνατότητες αποτροπής της ρύπανσης του νερού.
Σε ό,τι αφορά την προστασία των πηγών τα μέτρα προστασίας ξεκινούν στην ίδια την πηγή, ενώ εξίσου σημαντικό για την αποφυγή της ρύπανσης είναι η κατασκευή των αγωγών από κατάλληλο υλικό ωστόσο συχνά δεν χρησιμοποιούνται καθαρά υλικά, αλλά γίνεται πρόσμειξη ανακυκλωμένων πλαστικών ή χρησιμοποιούνται πρόσθετα υλικά, τα οποία διευκολύνουν την επεξεργασία. Το αποτέλεσμα είναι να αποκτά το νερό δυσάρεστες οσμές και γεύση ή να αναπτύσσονται βακτήρια στα τοιχώματα των αγωγών, επειδή τα υποβαθμισμένα υλικά αποβάλλουν ουσίες, οι οποίες ευνοούν την ανάπτυξη βακτηρίων.
Ανάλογη προσοχή πρέπει να δίνεται τόσο στις δεξαμενές όσο και στην θολότητα των νερών ενώ σε ότι αφορά τους μετρητές νερού πρέπει να τοποθετούνται μέσα στα σπίτια. «Στην Ελλάδα συνηθίζεται να τοποθετούνται σε ένα κιβώτιο στο πεζοδρόμιο, γεγονός το οποίο επάγει άμεσα επιμολύνσεις και δεν συνάδει με το σχέδιο για την ασφάλεια του νερού», τονίζει ο καθηγητής.
Το… βάσανο της χλωρίωσης
Ο καθηγητής διευκρινίζει πως το χλώριο έχει ως στόχο την απολύμανση του νερού, δεν πρέπει όμως να προκύπτουν παραπροϊόντα χλωρίωσης (DBP). «Παθογόνα μικρόβια, τα οποία βρίσκονται στα φερτά υλικά, δεν καταπολεμούνται με χλώριο. Τα ωφέλιμα βακτήρια του νερού σκοτώνονται πολύ πιο εύκολα από τα παθογόνα για αυτό και το νερό που πρόκειται να απολυμανθεί με χλώριο πρέπει να είναι καθαρό και πρέπει να προστίθεται πολύ μικρή ποσότητα χλωρίου», τονίζει.
Ο ίδιος προτείνει και μάλιστα άμεσα να γίνεται μικρή προσθήκη ποσότητας χλωρίου σε καθαρό νερό καθώς αποτελεί ένα επιπλέον μέτρο προστασίας έναντι μικρής έκτασης μολύνσεων μέσα στο δίκτυο υδροδότησης. Εκτός αυτού, όταν στο νερό προστίθεται μικρή ποσότητα χλωρίου, είναι δυνατός ο αποτελεσματικός έλεγχος του δικτύου με ηλεκτροχημικές μετρήσεις.
Με σωστό δίκτυο απαιτείται ελάχιστο ή καθόλου χλώριο
Όπως είναι λογικό στόχος πρέπει και είναι το νερό των πηγών να οδηγείται φρέσκο και καθαρό μέχρι τις κατοικίες, στόχος μακροπρόθεσμος που δεν μπορεί να επιτευχθεί άμεσα, αλλά σταδιακά, με λήψη των κατάλληλων μέτρων.
1. Δεν πρέπει να επιτρέπεται να χτιστεί κατοικία, ή να κατασκευαστούν στάβλοι σε επίπεδο υψηλότερο από αυτό των πηγών.
2. Κρίνεται αναγκαία η συνεργασία με άλλους Δήμους και η ίδρυση τοπικού Συνδέσμου Δήμων ο οποίος θα δημιουργηθεί αποκλειστικά για το σκοπό αυτό και αφορά σε περίπου 40.000 κατοίκους.
3. Η χλωρίωση θα πρέπει να συνεχιστεί με τις μικρότερες δυνατές ποσότητες χλωρίου. Συνιστάται η τοποθέτηση ενός αυτόματου δοσομετρητή, ο οποίος θα συνδέεται με έναν μετρητή τάσης οξειδοαναγωγής. H προσθήκη θα πρέπει να γίνεται στην έξοδο της δεξαμενής, σε μια πρόσθετη μικρή δεξαμενή, στην οποία το νερό θα παραμένει για 2min. Τα αποτελέσματα θα πρέπει να καταγράφονται μαζί με τις μετρήσεις χλωρίου στο ειδικό βιβλίο. Μετρήσεις ενός έτους επαρκούν για την αξιολόγηση των διακυμάνσεων της τάσης οξειδοαναγωγής και θα είναι πλέον δυνατή η ελαχιστοποίηση της ποσότητας του προστιθέμενου χλωρίου. Ένας επιπλέον σταθμός μέτρησης της τάσης οξειδοαναγωγής θα πρέπει να εγκατασταθεί μέσα στο δίκτυο υδροδότησης, π.χ. στο Δημαρχείο. Από τη σύγκριση των μετρήσεων στους δύο σταθμούς, αλλά και των μετρήσεων του υπολειμματικού χλωρίου με τη μέθοδο DPD μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα για την κατάσταση του δικτύου, σε συνδυασμό με την μέτρηση της πίεσης του νερού.
4. Οι πηγές πρέπει να προστατεύονται. Οι υδρομαστεύσεις τωνπηγών πρέπει να μετασκευαστούν και να προστεθεί σ’ αυτές μίαδεύτερη πόρτα. Οι υπάρχουσες απλές υδρομαστεύσεις δενπροστατεύουν από μολύνσεις.
5. Ένταξη των πηγών που βρίσκονται μέσα στα όρια των οικισμών στα μέτρα προστασίας. Κατοικίες που τυχών βρίσκονται πάνω από την πηγή πρέπει να αποκτήσουν κάθε μια επιπλέον αγωγό που θα διοχετεύει τα λύματα σε σημείο χαμηλότερο από την πηγή. Συνιστάται η σύνδεσή με μικρό αποκεντρωμένο σταθμόβιολογικού καθαρισμού.
6. Οι δεξαμενές πρέπει να είναι σκεπασμένες με χώμα, να υπάρχει και δεύτερη πόρτα, ώστε να αποτρέπεται ο κίνδυνος ρύπανσης και μόλυνσης.
7. Η προστασία από το θολό νερό είναι απαραίτητη. Ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος είναι η συνεχής μέτρηση της θολότητας, ώστε όποτε αυτή αυξάνεται, να διακόπτεται αυτόματα η εισροή του νερού στη δεξαμενή.
8. Μόνο με τακτικές εργασίες συντήρησης και ανανέωσης τουδικτύου οι διαρροές δεν θα υπερβαίνουν το 5% και θα απαιτείται ελάχιστη ποσότητα ή και καθόλου χλώριο, αν το νερό είναι εντελώς απαλλαγμένο από παθογόνους μικροοργανισμούς.
Ταχυδρόμος, Πανθεσσαλική Εφημερίδα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου